هر ماشین لباسشویی دارای یک ظرفیت اسمی (مثلاً ۷، ۸ یا ۱۰ کیلوگرم) است که مستقیماً با توان تحمل فنرهای سیستم تعلیق آن در ارتباط است. بارگذاری بیش از حد (Overloading) نه تنها به موتور فشار میآورد، بلکه به طور مستقیم ساختار مولکولی فنرها را تخریب میکند. وقتی وزن لباسهای داخل دیگ از حد مجاز فراتر میرود، فنرها به حداکثر طول مجاز خود میرسند. در این حالت، فولاد فنر از فاز “الاستیک” (بازگشتپذیر) وارد فاز “پلاستیک” (تغییر شکل دائمی) میشود.
خطر اصلی در هنگام آبگیری رخ میدهد. وزن پارچههای نخی وقتی کاملاً خیس میشوند، میتواند تا ۲.۵ برابر وزن خشک آنها برسد. در یک دستگاه اورلود شده، این وزن عظیم باعث میشود فنرها برای مدت طولانی (حدود ۴۵ تا ۹۰ دقیقه زمان شستشو) در وضعیت کشش حداکثری باقی بمانند. این فشار استاتیکی مداوم، باعث “خزش” (Creep) در فلز میشود؛ پدیدهای که در آن طول فنر به مرور زمان زیاد شده و دیگر به حالت اولیه باز نمیگردد. نتیجه این اتفاق، افتادگی دیگ و برخورد آن با پمپ تخلیه یا شیلنگهای داخلی در لرزشهای کوچک است.
علاوه بر وزن، نحوه توزیع بار نیز حیاتی است. شستن یک پتو یا حوله بزرگ در یک دستگاه کوچک، باعث میشود در مرحله سانتریفیوژ، تمام وزن در یک نقطه از محیط دیگ متمرکز شود. این “نابالانسی” ضربهای مانند چکش به فنرها وارد میکند. فنری که برای تحمل نوسانات نرم طراحی شده، ناگهان با نیروی ضربهای (Impact Force) چندین برابری مواجه میشود که میتواند باعث باز شدن قلاب فنر یا حتی پاره شدن ورق بدنه در محل اتصال فنر شود. برای حفظ سلامت فنرها، همیشه باید فضایی به اندازه یک وجب دست بین لباسها و سقف دیگ خالی بماند تا سیستم تعلیق فضای کافی برای مانور و مهار انرژی داشته باشد. برای فنر لباسشویی اینجا کلیک کنید.
- ۰ ۰
- ۰ نظر